وقتی اسامی نفرات برتر آزمون سراسری سال 72 اعلام شد، یک نام برایم جالب توجه بود.اسمش عجیب و جالب نبود بلکه یک حرکت ارزشمندش باعث شد تا من سرمقاله آن شماره نشریه کیهان علمی برای نوجوانان را به او اختصاص بدهم.این جوان عزیز که اهل یکی از روستاهای زواره اصفهان بود توانست با معدل 90/19 دیپلم بگیرد و در کنکور هم به عنوان نفر اول گروه علوم تجربی را به خود اختصاص دهد.وقتی این جوان با استاندار وقت اصفهان دیدار داشت، آن مقام استان به وی گفته بود شما چه خواسته ای داری که من میتوانم برایت انجام بدهم؟ جوان مورد نظر جواب داده بود: تنها خواهش من این است که مدرسه دوران تحصیلم را بازسازی کنید. من فقط این را از شما میخواهم.
وقتی من این خبر را شنیدم به آن جوان عزیز مباهات کردم. او چیزی خواسته بود که هیچ نفع ظاهری برای خودش نداشت. جوان گفته بود : من در مدرسه ای درس خواندم که از نظر ساختمانی و امکانات در وضعیت مطلوبی نیست. اگر شما اینجا را بازسازی کنید بقیه بچه هایی که ازاین پس در آنجا تحصیل می کنند.واقعا روح انسان باید چقدر بزرگ باشد که خودش سالها تلاش کند و نتیجه بگیرد و درست زمانی که قرار است از او تجلیل کنند این گونه عکس العمل نشان دهد. حیف نیست چنین جوانانی را الگوی سایرین قرار ندهیم؟من امروز اسمش را هم به خاطر ندارم اما کاری را که انجام داد هرگز فراموش نخواهم کرد.
همت بلند دارکه مردان روزگار ازهمت بلند به جایی رسیده اند