یکی از آن روزهایی که دانشجویی در رشته علوم ارتباطات را تجربه می کردم، بر حسب اتفاق گذرم به مقابل سینما سپیده در خیابان انقلاب افتاد. یک دانشجوی دیگر هم با من همراه بود. چون فرصت داشتم و فیلم اکران شده هم به نظرم جالب می رسید تصمیم گرفتم بلیت بخرم و به تماشای آن فیلم بروم. آن دوست دانشجو هم با نظر من موافق بود. بنابراین از آن کسی که پشت گیشه نشسته بود تقاضای دو بلیت کردم. طرف با اولین نگاه به من و دوست دانشجویم از ما پرسید: آیا شما دانشجو هستید؟ جواب دادم : بله و بعد کارت دانشجویی خودم را به او نشان دادم. آن دانشجویی که همراهم بود هم همین کار را کرد. مرد بلیت فروش از ما پول یک بلیت را گرفت اما دو شماره صندلی به ما داد و گفت: چون دانشجو هستید می توانید بلیت را از این سینما با نصف قیمت تهیه کنید. هر وقت دوست داشتید با دوستان دانشجوی خودتان به اینجا بیایید و بلیت ها را نیم بها تهیه کنید.
این حرف مال آخر دهه 60 و یکی دو سال اول دهه 70 است. من بعد از آن هیچ وقت فرصت نکردم به اتفاق یک یا چند دانشجوی همکلاسی دیگر به آن سینما بروم، اما خاطره آن برخورد مسئول گیشه سینما سپیده همچنان در ذهنم به نیکی مانده است. هر بار از مقابل این سینما می گذرم، به یاد آن برخورد خوب مسئول گیشه می افتم. خبر ندارم که آیا هنوز این سینما به جماعت دانشجو بلیت را نیم بها ارائه می کند یا خیر، اما نام سینما سپیده برایم خاطره انگیز است. کاش در حوزه فرهنگ چنین تبلیغات های مثبتی بیشتر بود. کاش دست اندرکاران حوزه های فرهنگی، ادبی، هنری و اجتماعی این مملکت نسل جوان، نوجوان و کودک ما را بیشتر تحویل می گرفتند. یک برخورد مثبت اثرش بیش از آن اندازه ای است که گاه من و شما تصور می کنیم.اثر یک محبت به ظاهر کوچک و اندک گاه تا سالیان سال ماندگار است. پس در هر کار و حرفه ای هستیم به این کوچک های به ظاهر کم اهمیت بها بدهیم و آثار بزرگش را در آینده جامعه خود شاهد باشیم
پایش را که از داروخانه 13 آبان بیرون گذاشت، برای چند لحظه ایستاد تا نفس تازه کند. سالهاست این بیماری گریبانش را گرفته و او را کشان کشان با خودش به این طرف و آن طرف می کشاند. راه رفتن برایش چندان آسان نیست. هر چند قدم که برمی دارد باید لحظاتی استراحت کند تا بتواند به راهش ادامه بدهد. خیلی جوان تر از آن است که بخواهد در این سن و سال عصا دست بگیرد. اما چرخ روزگار این عصا را دستش داده تا بتواند به آن تکیه بزند و آرام آرام راه برود. همانطور که کیسه دارو ها، آمپول های گران قیمت و مدارک بیماری اش را در دست داشت خود را به کنار خیابان کریم خان رساند. هنوز یکی دو نفس تازه نکرده بود که یک نامرد روزگار، یک دوپای فاقد شرافت و انسانیت، یک پست فطرت دون مایه، سوار بر موتور سیکلت به طرفش حمله ور شد و در یک چشم برهم زدن تمام داروها و مدارک و اسناد پزشکی او را از دستش ربود و جوان بیمار را روی آسفالت خیابان پرتاب کرد و گریخت.
آخرین روزهای زمستان سال 1365 بود. من در تهران سرگرم درس و امتحانات بودم و بقیه اهل خانواده در مشهد حضور داشتند. اوایل زمستان بنا داشتم برای سفر به مشهد بلیت هواپیما برای خودم تهیه کنم.اما چون هنوز برنامه امتحانات را اعلام نکرده بودند، من هم تکلیف خودم را نمی دانستم. زمانی برنامه امتحانات را وزارت آموزش و پرورش اعلام کرد که دیگر کار از کار گذشته بود. دوست داشتم برای لحظه سال تحویل در جوار بارگاه ملکوتی امام هشتم (ع) باشم، اما برنامه و روز امتحانات زمانی اعلام شد که دیگر خیلی برای تهیه بلیت دیر شده بود. برای روزها پنجم یا ششم فروردین سال بعد بلیت می فروختند که برای من چندان جالب توجه نبود. درصدد تهیه بلیت قطار برآمدم. آن زمان در تهران فقط در سه نقطه شهر بلیت فروخته می شد. میدان راهآهن، ورزشگاه 17 شهریور واقع در خیابان 17 شهریور و جایی روبروی بیمارستان پارس در بلوار کشاورز، بلیت قطار فروخته می شد. البته کار به این راحتی هم نبود. باید یک شب تا صبح در سرما می لرزیدیم تا نوبت برای تهیه بلیت به ما برسد.روز 28 اسفند بعد از نماز صبح روانه بلوار کشاورز شدم. هوا تاریک بود و مردم کنار دیوار صف کشیده بودند.بعضی ها هم آتشی روشن کرده بودند تا در آن سرما طاقت بیاورند.عده ای هم که با ماشین سواری آمده بودند در ماشین های خودشان استراحت می کردند.تا روشن شدن هوا من هم در صف انتظار ماندم.تقریبا" در میانه صف بودم. گاهی هم قدم می زدم و به خودروهای پارک شده تکیه می دادم. همانطور که به یک اتومبیل رنو تکیه داده بودم، ناگهان کسی که طرف شاگرد نشسته بود، شیشه را پایین کشید تا سوالی از من بپرسد. سرم را که پایین آوردم، متوجه شدم راننده یکی از آشنایان خودمان است. طرف با دیدن من تعجب کرد و گفت: اینجا چکار داری؟ نکند شما هم آمدی بلیت بخری؟ 
پرسید:چرا همیشه روزنامه اطلاعات برای درج آگهی از نظر تو اولویت دارد؟
راننده آژانس که از راه رسید، وسایلش را داخل ماشین گذاشت و گفت ما دو نفر هستیم. ایشان بین راه پیاده می شود و من هم می خواهم تا این آدرس بروم. در بین راه همان گپ و گفت چند دقیقه قبل را ادامه دادیم. بحث فعالیت های فرهنگی در حوزه کودک و نوجوان سازمان های مختلف بود. چیز خاصی نبود که بخواهیم خصوصی در باره آن صحبت کنیم. بعد از گذشت 10 دقیقه و به لطف ترافیک نفس گیر تهران، آقای راننده هم آمد وسط و از مشکلات مناطق جنوب شهر چند کلامی برایمان تعریف کرد و گفت: سازمان ها و نهادهای فرهنگی مرتبط با حوزه کودکان فقط بچه های مناطق شمال و مرکز شهر را می بینند و حمایت می کنند. بچه های جنوب شهر و آدم هایی مثل ما که در شهر ری ساکن هستیم از این نوع امکانات بی بهره هستیم. خلاصه دل بسیار پری از این مشکلات داشت و تا توانست برایمان از بچه های مناطق محروم تعریف کرد. 
اعتبار این مرد در نزد دوستان و اعضای تیم برایم خیلی جالب توجه بود. من انتظار داشتم آن همکار کوهنورد از پذیرفتن این خواسته آذرپیرای عزیز امتناع کند. زیرا هرکسی دوست دارد مثل بقیه روی قله حاضر باشد. اما آن کوهنورد گرامی بدون هیچ چون و چرایی پذیرفت که من را تا پایین همراهی کند. این رفتار و برخورد باعث شد تا من به کوه و کوهنوردی علاقه پیدا کنم. من کوهنوردی را به خاطر محمدعلی آذرپیرا و جمعی دیگر از دوستان دوست دارم و هنوزهم با علاقه آن را دنبال می کنم. بعد از این برنامه بود که با این گروه همراه شدم و قله های متعددی را در ایران زیر پا گذاشتم.