خاطرات سفرزندگی یک خبرنگار

سلام عمو مصطفي مـن د‌ختـر ژانت هستـم

safarezendegi — Tue, 01 Jul 2008 05:44:18 GMT

اصلا" یادم نیست که ژانت میخائیلی را جایی دیده باشم. اما یقین دارم آثارش را در روزهایی که یک دانش آموز دبستانی بودم در مجلات پیک آن روزگارتماشا کرده و از آن تصاویر لذت برده ام.گهگاه خبری در باره اش می شنیدم و یا یادداشتی در باره او می خواندم.مدت ها گذشت تا خبر فوت این تصویرگر نامدار حوزه کودک و نوجوان را دریافت کردم. یک یادداشت در باره ژانت از سید محسن گلدانساز بعد از فوت او در صفحه 2 روزنامه اطلاعات خواندم، یادداشت قشنگ و زیبایی بود. گلدانساز – مدیرکل سابق دفتر انتشارات کمک آموزشی – از ژانت گفته بود. دوباره هیچ خبری در باره ژانت و یا مرتبط با او نداشتم تا این که سفری به خراسان پیش آمد. یکی از دوستان همسفر پیشنهاد کرد حالا که تا اینجا آمده ایم بیایید در مراسم افتتاح رسمی مدرسه ژانت میخائیلی در یک روستای دور افتاده شرکت کنیم. مدرسه ای که به همت و پیگیری مصطفی رحماندوست به نتیجه رسیده و حالا جمعی از دختران روستایی از آن استفاده می کنند.همزمان با میلاد خجسته امام علی بن موسی الرضا (ع) روانه روستای تنورجه در اطراف کاشمر شدیم و من گزارشی از این برنامه تهیه کردم.بخش هایی از گزارش چنین است:

به نزد‌يك‌ترين يار و همراهش يعني آقا مصطفي سپرد‌ه بود‌، اگر با اين اوضاع و احوال پس از من پولي باقي ماند‌، آن را د‌ر راه خير و مسير مد‌رسه سازي خرج كن، اين حرف آخرش بود‌. تا آن ممد‌ حيات و مفرح ذات برقرار بود‌ ، آقا مصطفي ، همسرش و فرزند‌انش سراغ او را مي‌گرفتند‌ و باري را از د‌وش اين بانوي يكتاپرست برمي‌د‌اشتند‌. وقتي هم كه د‌ر روز 11 شهريور جان به صاحب تصوير تسليم كرد‌، همين د‌وستان و ياران با وفا او را تا گورستان مسيحيان همراهي كرد‌ند‌. بسياري از آنان كه اين بانو را تا آخرين خانه مشايعت كرد‌ند‌، شايد‌ نخستين بار بود‌ كه قد‌م به كليسا و گورستان مسيحيان مي‌گذاشتند‌. آقا مصطفي تمام مراسم‌ را مو به مـو برايش اجرا كرد‌. وقتي د‌ر كليسا، كشيش حاضر شد‌ تا مراسم مذهبي را انجام د‌هد‌، ناگهان آقا مصطفي به ياد‌ تلفنها و حرفهاي بانوي آرميد‌ه د‌ر تابوت افتاد‌. ياد‌ش آمد‌ كه او د‌ر عاشورا زنگ مي‌زد‌ و مي‌گفت: «يك گوسفند‌ از طرف من قرباني كن» اعياد‌ مذهبي مسلمانان كه از راه مي‌رسيد‌، به‌ويژه د‌ر سالگرد‌ ميلاد‌ خجسته ثامن‌الحجج حضرت علي‌بن موسي‌الرضا(ع) تماس مي‌گرفت و تبريك مي‌گفت. هميشه سفارش نذر و نذورات د‌اشت. وقتي آقا مصطفي اين صحنه را د‌ر ذهن خود‌ مرور كرد‌، ياد‌ش رفت كه كجاست و مراسم چگونه انجام مي‌شود‌. بنابراين، خود‌ش شروع به قرائت فاتحه كرد‌. حمد‌ مي‌خواند‌ و سوره‌ها را زير لب زمزمه مي‌كرد‌. د‌يگر كاري ند‌اشت كه كشيش چه چيزهايي قرائت مي‌كند‌ و او خود‌ چه چيزي مي‌خواند‌، آقا مصطفي به اين فكر كرد‌ كه خد‌اي من و اين خفته د‌ر صند‌وق چوبي، يكي است. پس آنچه را كه خد‌ايي است و خد‌اي پسند‌، بايد‌ انجام د‌اد‌. د‌يگر او نبود‌. ماد‌ر و براد‌رش هم نبود‌ند‌. خواهرش هم د‌ر آن سوي كره خاكي فقط اشك مي‌ريخت و د‌لش مي‌سوخت. تنها يك نوه د‌ايي مامان د‌اشت كه قد‌م به قد‌م تابوت را همراهي مي‌كرد‌ و د‌يگر هيچكس نبود‌. اما خد‌ايش و د‌وستان مهربانش هنوز بود‌ند‌. بنابراين آقا مصطفي براي نخستين بار د‌ر طول عمرش مراسم‌ مربوط به يك انسان د‌رگذشته مسيحي را خيلي د‌قيق د‌نبال كرد‌ تا روح آن مرحومه د‌ر آرامش باشد‌. مراقب بود‌ كه خاكسپاري و د‌يگر برنامه‌ها تا فرا رسيد‌ن سالگرد‌، د‌رست و كامل انجام شود‌.‏

‏ آد‌اب و مراسم‌ اوليه كه به آخر رسيد‌، با خواهر او د‌ر آمريكا تماس گرفت . همه چيز را برايش تعريف كرد‌. از اثاثيه باقي‌ماند‌ه د‌ر منزل ، مقد‌ار موجود‌ي د‌ر حساب بانكي، بد‌هكاري‌ها و حتي آن 19 ميليون تومان پول امانت با او حرف زد‌ . وصيت شفاهي تصويرگر را هم به اطلاع خواهرش رساند‌. د‌ر نهايت اختيار براي تصميم‌گيري را به وي سپرد‌. خواهرش از شنيد‌ن كلمه «مد‌رسه‌سازي» سر ذوق آمد‌. احساس كرد‌ اگر مد‌رسه‌اي به اسم ژانت ميخائيلي ساخته شود‌، باز هم نام او سر زبان‌ها خواهد‌ بود‌. بنابراين اختيار كامل را به مصطفي رحماند‌وست د‌اد‌ تا هر تصميمي مي‌خواهد‌ بگيرد‌ . حتي پول امانتي خود‌ش را هم به او سپرد‌ تا د‌ر اين راه خرج كند‌.‏

چند‌ روز بعد‌، مصطفي رحماند‌وست، سيد‌ محسن گلد‌انساز و يكي د‌و نفر د‌يگر قد‌م به خانه ژانت گذاشتند‌ و هر آنچه را كه د‌ر خانه و زند‌گي نيازمند‌ان مصرف د‌اشت به نيت ژانت تحويل خيريه د‌اد‌ند‌. عكس‌ها، گوشواره‌ها و انگشتر ژانت را كه ياد‌گاري ماد‌ر بود‌، به همراه چند‌ وسيله كاملاً شخصي براي خواهرش د‌ر آمريكا فرستاد‌ند‌. ماند‌ چند‌ وسيله د‌يگر مثل يك گرامافون قد‌يمي كه رحماند‌وست آنها را به قصد‌ فروش از خانه خارج كرد‌. قسمت اين بود‌ كه برخي از آن وسايل به كتابخانه ملي راه پيد‌ا كند‌ و از اين طريق پولي به سرمايه مد‌رسه‌ساز افزود‌ه شود‌.

حالا رحماند‌وست بود‌ و 30 ميليون تومان پول نقد‌. به هر كجا رفت، لبخند‌ تحويلش د‌اد‌ند‌. آخرين پاسخ اين بود‌ كه با 30 ميليون تومان نمي‌شود‌ مد‌رسه ساخت. به هر كجا كه فكر مي‌كرد‌ شايد‌ چاره ساز باشد‌، يك رفت و آمد‌ي د‌اشت. مي‌خواست د‌ر اطراف تهران، جايي مثل ورامين، پاكد‌شت، پيشوا و نظايرآن مد‌رسه بسازد‌، اما جواب همه همان بود‌. كم كم نااميد‌ شد‌. احساس كرد‌ د‌يگر نتيجه نمي‌گيرد‌. د‌رست د‌ر اوج نااميد‌ي بود‌ كه يك شب.......

نکته های جالبی در طی تهیه و آماده سازی این گزارش بر من آشکار شد. اگر حوصله دارید کل گزارش را در ادامه مطلب بخوانید.

راز ماندگاری جواد انجمی در شرکت افست!

safarezendegi — Fri, 27 Jun 2008 16:14:18 GMT

به یاد ندارم هرگز او را دیده باشم،اما در باره اش بسیار شنیده ام.در طول یک سال و اندی که درگیر مصاحبه ها ، تهیه گزارش ها و عکس از شرکت سهامی افست بودم تا چند عنوان کتاب به بهانه پنجاهمین سال تاسیس این شرکت منتشر کنیم از افراد مختلفی در باره او می شنیدم. همه از اخلاق و رفتارش تعریف می کردند. از این می گفتند که او یک مدیر مدبر و بسیار مهربانی بود.تقریبا" در هر قسمتی که حرف او پیش می آمد، جملگی یادش را گرامی می داشتند. یادم هست یکی تعریف می کرد و می گفت : همیشه صبح زود به شرکت می آمد. آن قدر زود که گاهی هنوز بچه های قسمت خدمات هم از راه نرسیده بودند. وقتی این مرد بزرگوار از راه می رسید ، بی آنکه بخواهد مدیریت خود را به کسی بنمایاند، خیلی راحت سراغ آبدارخانه می رفت وسماور قسمت را روشن می کرد و اگر هم لازم بود چای دم می کرد تا وقتی همکارانش از راه رسیدند ، برای اول صبح یک استکان یا فنجان چای گرم نوش جان کنند. می گفتند همیشه لبخند بر لب داشت و با مخاطبانش مهربان بود. از این حرف ها زیاد در باره او می زدند و هنوز هم می زنند.

یک روز که قرار شد در یکی از آن کتاب ها، چیزی در باره اش بنویسم،همه آن شنیده ها را در ذهنم جمع و جور کردم و این طور روی کاغذ آوردم:جسمش در خاک آرام گرفت، روح پاکش آسمانی شد، چرا هنوز پس از ماه ها خروج بی بازگشت او،خاطراتش در افست باقی مانده است؟ این طبیعت کار و خاصیت شغل است که وقتی کسی بازنشسته شد و یا به دیار باقی شتافت دیگری بر جای او بنشیند و مسئولیت برعهده بگیرد.وقتی پست و مسئولیت را به همکار دیگری واگذار کردند خیلی راحت می توانستند میز و صندلی و دیگر ملزومات اداری اش را هم به انبار انتقال دهند،اما چنین نشد.اگر امروز قدم به اتاق مدیر تولید وسفارشات شرکت افست بگذارید، میز و صندلی حاج جواد انجمی سرجایش است. راز این ماندگاری را در کجا باید جست و جو کرد؟

یکی از اصول شکست ناپذیر موفقیت در کار و زندگی ، اصل دوستی است.این واقعیت غیر قابل انکار است که تقریبا" همه ی روابط موفق تجاری بر اساس دوستی بین طرفین اتفاق می افتد. آنان که این اصول را باور دارند معتقدند: کسی از شما خرید می کند که متقاعد شود شما دوست او هستید و از منافعش دفاع می کنید.فروشندگان خوب ، همیشه دوست پیداکن های بسیار خوبی هستند. آنان آرام،دوست داشتنی و علاقه مند به مردم هستند.مردم هم به آنان علاقه دارند و به همین دلیل با آنان وارد معامله و تجارت می شوند. ارتباط انسان با انسان بر دو نوع کلامی و غیرکلامی استوار است.تمامی حرکات بدن ما معنا و مفهومی خاص دارد. در هر کلمه ای که بر زبان می آوریم نکته ای نهفته است که احساسات طرف مقابل را تحریک می کند و عملکرد متفاوتی را در افراد برمی انگیزد. در کلام انجمی "نمی توانم"،"غیرممکن است"،"هرگز" و "امکان ندارد" جایی نداشت. او خوب می توانست از واژگان به شیوه ای صحیح، کوتاه، دقیق، مدبرانه و پرمحتوا استفاده کند.لبخند،حرکات دست و فیزیک چهره ی انجمی نیز همواره تاثیرگذار بود. افست تنها چاپخانه ایران نیست که کتاب ، مجله و روزنامه چاپ می کند و کتاب های نفیس را به زیبایی تمام پیش روی علاقه مندان قرار می دهد. لیکن افست از این زاویه منحصر به فرد و غیر قابل انکار است که بزرگانی چون انجمی را در دل خود داشته است. برای آنان که تا امروزانجمی را ندیده اند و نمی شناسند ، دیگر مجالی برای آشنایی رودررو وجود ندارد.البته هنوز فرصت هست. اگر خاطرات دوستان، یاران و همکاران او را جست و جو کنیم شاید بتوان از شخصیت نازنین جواد انجمی را بشناسیم

کاش هرکدام از ما به سهم خود چنان زندگی می کردیم که پس از رفتنمان این چنین از ما یاد می کردند. آنچه را امروز در باره انجمی می گویند به نظر درست و صحیح است. زیرا دیگر جای هیچ تملق و چاپلوسی وجود ندارد. سعی کنیم این گونه باشیم و این گونه نیز تربیت کنیم.

از این مسابقه تا آن مسابقه صدا و سیما

safarezendegi — Tue, 24 Jun 2008 04:15:18 GMT

سرگرم تماشای مسابقه ای در تلویزیون بودند که هیچ اطلاعات درست و حسابی به آنان نمی داد. تا آمدم کانال تلویزیون را عوض کنم فریاد اعتراض بچه ها به هوا رفت. بالاخره مسابقه تمام شد. برحسب اتفاق چند روز بعد مسابقه دیگری در حال پخش بود. در این رقابت شرکت کنندگان باید به سوالات چهار گزینه ای جواب می دادند. همین که سوالات مطرح می شد من هم به اندازه میزان اطلاعات و آگاهی که داشتم به پرسش ها پاسخ می دادم. جواب های من به سوالات فرزندانم را سر ذوق می آورد. یک بار آنها گفتند: بابا شما که اینقدر اطلاعات داری پس چرا خودت شرکت نمی کنی؟ از فرصت استفاده کردم و گفتم: این مسابقه بهتر است یا آن مسابقه ای که قبلا" شما نگاه می کردید؟ در آن مسابقه فقط نشسته بودید و حرکت در جهت های مختلف شرکت کننده را دنبال می کردید بدون آن که چیزی یاد بگیرید. برو بالا بیا پایین حالا به طرف چپ و بعد هم حرکت به سمت راست چه چیزی برایتان دارد؟ اما الآن یک چیزی یاد می گیرید. اگر دوست دارید شما هم اطلاعات بیشتری در مورد مسائل علمی آموزشی فرهنگی هنری ادبی و امثال آن پیدا کنید بهتر آن است که چنین رقابت هایی را دنبال نمایید.

الآن مدتی است که بچه ها دیگر آن مسابقه را رها کرده اند و فقط طالب مسابقاتی هستند که نکته ای در آن برایشان هست. حالا هر وقت مجله ای به دستشان می رسد اول سراغ جدول آن می روند.البته سراغ جدول رفتن آنها یک دلیلش هم این است که پدرشان سالهاست برای مطبوعات مختلف جدول طراحی کرده که هنوز هم این روند ادامه دارد.

مریم نشیبا، مادری که مهربانی را فریاد می زند

safarezendegi — Sat, 21 Jun 2008 04:29:18 GMT

وقتی به عنوان اولین قصه گوی مهمان جشنواره بین المللی قصه گویی روی صحنه رفت، از کسانی سخن به میان آورد که آشنای همگان هستند و هیچ کسی به یاری آنان نمی شتابد. از بچه هایی گفت که هر روز و شب در کوچه و خیابان پیش چشم ما زندگی می کنند،ولی یار و یاوری ندارند. اغلب ما با کوچک ترین فرصتی از خویش می گوییم و برای خود می خواهیم.اگر تقاضایی برای جمع داریم،خود را نیز در آن لحاظ می کنیم.اما این بانوی خوب قصه ها حرفی را در افتتاحیه جشنواره بر زبان آورد که هیچ سودی برای او به دنبال نداشت. مریم نشیبا از کودکان خیابانی با مسئولان گفت و تنها برای آنان تقاضا کرد و بس.نه از کسی برای خود به عنوان قصه گوچیزی طلب کرد و نه پاداشی برای قصه گویان خواست. فقط برای کودکان خیابانی تقاضا داشت و بس.نشیبا به همین یک مورد بسنده نکرد. در طول مدت برگزاری جشنواره هر بار فرصتی دست می داد دوباره از این کودکان می گفت.در مراسم اختتامیه هم که مسئولان استان فارس حضور داشتند،نامه ای در مورد این بچه ها نوشت و آن را در اختیار کسی گذاشت تا به دست یکی از مسئولان برسد. قصه گوی مهربان بچه ها خودش خانه دارد.مریم نشیبا شغل و حرفه دارد.کسی از او نخواسته بود برای کودکان خیابانی ....

آری اگر مریم نشیبا غیر از این بود باید تعجب می کردیم.کاش کسی پیدا می شد و به همه ی کودکان خیابانی خبر می داد آن که هر ظهر جمعه قصه هایش را از رادیو می شنوید مثل یک مادر به دنبال سروسامان دادن زندگی شماست.همه ی قدرت نشیبا در قصه ها و کلام شیرین اوست.او به خاطر بچه ها با همه ی توانش به میدان آمد و ذره ای کم نگذاشت. کاش هر مقام و مسئولی به اندازه توان و قدرتش پا به میدان می گذاشت و گره از کار کودکان خیابانی می گشود.

خانم مدرسه ساز، اسکناس صد تومانی مرا کجا خرج کردی؟

safarezendegi — Wed, 18 Jun 2008 05:59:18 GMT

یکی از آن بانوان نیکوکار و خیری بود که در جنوب شهر تهران برای مردم منطقه مدرسه ساخته بود.برای گفت و گو با این بانوی نیکوکار در محل مدرسه ای که ساخته بود قرار گذاشتم. وقتی صحبت از خاطره پیش آمد به چند تا از آجر های مدرسه اشاره کرد و گفت: آن روزهای اول که تازه کار را شروع کرده بودیم، یک بار پسر بچه ای پیش من آمد و گفت : شما در محله ما چکار می کنید؟ لبخندی به او زدم و گفتم: عزیز دلم اگر خدا بخواهد قرار است در اینجا یک مدرسه و مجتمع ورزشی برای شما و دوستانت درست کنیم.بعد دوباره آن پسر گفت : من هم میتونم کمک کنم؟ جواب دادم: اگر دوست داشته باشی استقبال می کنم.

بلافاصله آن پسر که فکر می کنم دانش آموزی دبستانی بود یک اسکناس 100 تومانی که احتمالا" پول توجیبی اون روزش بود را از جیب شلوارش بیرون آورد و به من داد و گفت: خانم! این هم سهم من برای این مدرسه.

سرانجام کار به پایان رسید. هنوز مدرسه به بهره برداری نرسیده بود که یک روز به من گفتند یک بچه ای با شما کار دارد. وقتی به حیاط مدرسه رفتم، با همان پسر روبرو شدم.از پسرک پرسیدم که با من چکار داری؟ در حالی که با شوق و ذوق فضای مدرسه را نگاه می کرد به من گفت: یادتان هست اون روزی که داشتید اینجا را می ساختید من هم آمدم و 100 تومان به شما دادم. حالا آمدم بپرسم که پول من را چکار کردید و از اون در کدام قسمت مدرسه استفاده کردید؟ با شنیدن این جمله بلافاصله به دو تا از آجر های دیوار مدرسه اشاره کردم و گفتم: عزیز دلم با پولی که تو به من دادی ما توانستیم این دو تا آجر را بخریم و در ساختمان مدرسه از آ نها استفاده کنیم. سوال پسرک آن قدر غافل گیر کننده بود که در آن لحظه جواب دیگری برایش پیدا نکردم و به ناچار به آجرها اشاره کردم. من آن پول را در مدرسه هزینه کرده بودم اما دقیقا" نمی دانم کجا خرج شد.

به هر حال وقتی پسرک این جواب را از من شنید بلافاصله به سمت آن آجرها رفت و بوسه ای بر آنها زد و خوشحال و خندان از مدرسه بیرون رفت.

راستی ! یادمان باشد که فرزندانمان را از کودکی به کارهای خوب و پسندیده تشویق کنیم و کوچک ترین کارشان را با عشق پذیرا باشیم. شاید همین رفتار امروز ما، فردا از آنان نیکوکارانی بزرگ بسازد که جامعه خود را متحول نمایند.

بلیت اتوبوس,راننده شرکت واحد و برخورد با مردم

safarezendegi — Sat, 14 Jun 2008 04:24:18 GMT

بعضی از رانندگان اتوبوس های بلیتی شرکت واحد تا بلیت را از دست مسافر نگیرند، به او اجازه سوار شدن به اتوبوس را نمی دهند. اما برخی از آنها روش دیگری برای برخورد با مردم دارند. این افراد در ابتدای خط که هستند، درهای اتوبوس را باز می گذارند تا مسافران به راحتی سوار شوند. بعد هم که ظرفیت اتوبوس تکمیل شد و ساعت حرکت آنان رسید، بدون آن که لابلای جمعیت ماشین راه بیافتند و بلیت جمع کنند، خیلی راحت پشت فرمان می نشینند و با احترام از مسافران می خواهند تا خودشان بلیت ها را جمع کرده و دست به دست به راننده برسانند. این قبیل رانندگان هم خودشان راحت هستند و هم به واسطه اعتمادی که به مسافران می کنند از احترام بالاتری نیز در نزد مردم برخوردار می شوند.حالا فرض کنیم دو سه نفر هم بلیت ندهند و این را به حساب زرنگی خودشان بگذارند. من به ندرت دیده ام که مردم از ارائه بلیت به چنین رانندگان محترمی امتناع کنند.نمونه این اعتماد به مردم را می توان در خطوط BRT مشاهده کرد.شاید مسافر هنگام سوار شدن به این خطوط بلیت خود را در محل مورد نظر ارائه نکند،اما بارها دیده ام که هنگام پیاده شدن در ایستگاه مقصد بلیت را در فضا و محل تعبیه شده قرار داده اند. راستی! آیا بهتر نیست که به مردم اعتماد کنیم و زمینه آسایش و راحتی خودمان و سایرین را از این طریق فراهم نماییم؟

پشت تلفن دفتر وکالت که دروغ باشه، وای به حال پیگیری پرونده ها !

safarezendegi — Thu, 12 Jun 2008 07:02:18 GMT

تلفن زنگ زد ، منشی دفتر وکالت گوشی را برداشت. اسمش را پرسید ، اطلاعات اولیه را گرفت و بعد او را پشت خط گذاشت و رفت داخل اتاق. یک دقیقه بعد برگشت و به طرف مقابل گفت: " خانم وکیل جلسه بسیار مهمی دارند و تلفن ها را جواب نمی دهند." غیر از من 5 نفر دیگر هم در آنجا نشسته بودند و این مکالمه و نحوه پاسخگویی را شاهد بودند. یکی دو تلفن دیگر هم پیش آمد که خانم وکیل – همان کسی که جلسه مهمی داشت و به تلفن ها جواب نمی داد – خیلی راحت به آنها پاسخ داد.

به کسی که همراهم بود گفتم: وقتی یک وکیل و منشی تعلیم گرفته از او تا این حد راحت به مردم دروغ می گویند ، خدا می داند آن پاسخ هایی که در مورد پیگیری پرونده ها به موکلین خود می دهد چقدر درست باشد. خانم « ن – م » که تیتر وکیل پایه یک دادگستری را با خود یدک می کشید ، چه عیبی دارد که راستش را بگویی ؟ البته از منشی انتظاری نیست. منشی به تو می نگرد و بر اساس رفتار و دستورات تو عمل می کند. همین برخورد ساده که اتفاقی هم شاهدش بودم باعث شد تا برای لحظه ای فکر کنم:

از کجا معلوم آن پاسخی که در مورد پیگیری پرونده به ما داده بودی درست باشد؟ چطور می توانم باور کنم آن مراحلی را که بایددر مورد پرونده مورد نظرمان طی می کردی ، همانی باشد که به ما گفته بودی؟وضعیت تو درست مثل پدری است که خودش دروغ می گوید ولی انتظار دارد فرزندش راستگو باشد.

درخواست شفای بیماران، یادگاری از پدرم که همچنان ماندگاراست

safarezendegi — Sat, 07 Jun 2008 16:46:18 GMT

اغلب اوقات که همراه با پدرم از مقابل یک بیمارستان گذر می کردیم،یک یادآوری کوچک می کرد و می گفت: برای شفا و بهبودی بیماران این بیمارستان دعا کنید.یکی از همان اولین مرتبه ها که خیلی کوچک تر بودم از پدرم پرسیدم: بابا ! کسی در این بیمارستان هست که شما او را می شناسید؟ یعنی ما برای سلامتی آن شخص دعا کنیم؟ پدرم جواب داد: نه پسرم. همیشه دوست داشته باشید که همه مردم سالم و سلامت باشند.

تا روزی که پدرم زنده بود، این رفتار ملکه ذهنش بود و مدام به ما یادآوری می کرد. کم کم برای ما هم عادت شد. حالا من هم همین توصیه را به فرزندانم دارم. یادم هست آن اوایل که به پسرانم چنین حرفی زدم و از آنها خواستم تا برای بهبودی بیماران دعا کنند، آنها از من سوال کردند که آیا شخص خاصی در فلان بیمارستان بستری شده است؟ من هم همان پاسخ پدرم را به فرزندانم دادم و گفتم: تصور کنید الآن خودتان روی تخت بیمارستان خوابیده بودید. آیا دوست نداشتید که هر چه زودتر از آنجا بیرون می آمدید و با دوستان خودتان سرگرم بازی می شدید؟ اگر پدر یا مادر خودتان بستری بودند و خانه نبودند چه احساسی داشتید؟ دلتان نمی خواست آنها پیش شما بودند؟ این آدم هایی که الآن در بیمارستان ها بستری هستند هم شاید بچه داشته باشند.آنها هم دوست دارند کنار خانواده خود باشند.

هنوز هم اگر یادم بماند، هر بار از کنار یک بیمارستان می گذریم برای سلامتی آنها دعا می کنیم. گاهی این فرزندانم هستند که دعا برای شفای بیماران را به ما یادآوری می کنند.احساس می کنم هر بار فرزندانم برای سلامتی بیماران دعا می کنند، پدرم شاد می شود. یقین دارم با خودش می گوید: اگر من نیستم،نوه هایم هستند و سلامتی بیماران را طلب می کنند. خوشحالم که آنچه را به ما آموخت همچنان برقرار است.

گارانتی واژه ای که در ایران تعریفی دیگر دارد

safarezendegi — Sun, 01 Jun 2008 10:59:18 GMT

گارانتی واژه ای است که در ایران باید از نو تعریف شود. این واژه در همه جای دنیا تقریبا" یک معنا و مفهوم را به ذهن می آورد.وقتی کالایی خریداری می کنید که روی آن برچسب گارانتی دارد و یا مهر و امضایی در این رابطه تقدیم مشتری می شود، مفهومش آن است که اگر ایراد یا اشکالی در کالای خریداری شده تا فلان زمان معین وجود داشت، شما می توانید برای تعویض یا تعمیر کالا، بدون پرداخت هزینه اضافی اقدام نمایید.اما این حرف ها در ایران هیچ معنا و مفهومی ندارد.من تا امروز کسی را ندیدم که بگوید من از گارانتی وسیله ام راضی هستم. شرکت های ایرانی فروشنده خودرو،فروشندگان لوازم خانگی،موبایل فروشان و بسیاری دیگر در زمینه گارانتی چیزی جز وعده و وعید تحویل مردم نمی دهند. شاید کسانی که اتومبیل مدل بالا و بسیار گران قیمت تهیه می کند از وضعیت گارانتی وسیله خود رضایت داشته باشد- که آنها بسیار خاص و ویژه هستند- اما عموم جامعه تا امروز از گارانتی بهره لازم را نبرده اند.

همین دو سال پیش وقتی برای تحویل گرفتن خودرو پراید به یکی از نمایندگی های شرکت سایپا رفتم، اتومبیل را بدون پلاک تحویلم دادند. در واقع پلاک ماشین را جداگانه دستم دادند و گفتند:این پلاک و این هم ماشین. خودتان پلاک را نصب کنید. گفتم: شما باید ماشین را با پلاک تحویل بدهید. طرف بلافاصله اتاقکی را نشانم داد و گفت: دو هزار تومان به آن اقا بدهید تا برایتان پلاک را نصب کند. راستی شیرینی بچه ها فراموش نشود.نوبت گارانتی اول و دوم ماشین هم که رسید باز هم پای گرفتن پول به میان آمد.

همین چند روز قبل هم یکی از دوستان که از ایران خودرو ماشین گرفته بود برای ماجرای گارانتی خودرواش به تعمیرگاه مجاز رفت و بعد از پرداخت 12هزار تومان به خانه آمد.وقتی سوال کردم چه کاری روی ماشین شما انجام دادمد،جواب داد:فقط فیلترها را احتمالا" عوض کردند. فرمان ماشین همان صدای قبلی را دارد. فکر می کنم هیچ کار خاصی انجام نداده اند اما این مبلغ را از من مطالبه کردند.

در مورد موبایل و وسایل دیگر نیز،هم خودم تجربه گارانتی را داشته ام و هم به دفعات از دیگران شنیده ام. گارانتی در ایران واژه ای بی معناست. مشتری مداری در این کشور حقه وکلکی بیش نیست. موارد خاص و استثنا را باید کنار گذاشت. اگر کسی را پیدا کردید که بدون پارتی بازی و به شکل عادی توانسته بود از مزایای گارانتی وسیله ای که خریده به درستی استفاده کند حتما" اعلام عمومی کنید تا نگاه مردم اندکی تغییر یابد.

تعریفی از مهرورزی که بانک های کشورمان ارائه می دهند

safarezendegi — Sat, 31 May 2008 04:15:18 GMT

اغلب سازمان ها و ارگان ها در این مملکت و سایر ممالک دنیا برای معرفی خودشان یک شعار انتخاب می کنند و همه جا از آن برای تبلیغات بهره می برند. در کشور ما هم بانک مسکن از شعار "بانک پاسخگو" استفاده می کند. چند روز قبل یکی از دوستان در مورد عدالت اسلامی و مهرورزی این بانک صحبت می کرد. او برایمان تعریف کرد و گفت: در این کشور برای گرفتن وام باید هزار و یک بدبختی را تحمل کنید تا سرانجام دستتان به مبلغی پول به عنوان وام برسد. هر کدام از این وام ها هم سود خاص خود را دارد. از این مورد هم که بگذریم، بازپرداخت وام ها به صورت اقساط مشکل خاص خود را دارد.

گفتم: منظورتان از مشکل پرداخت اقساط وام چیست؟

لبخند تمسخرآمیزی زد و گفت: مطابق دفترچه اقساط شما باید در تاریخ معینی از هر ماه اقساط خود را به بانک بپردازید. گاهی آن روزها در تقویم جزو تعطیلات قرار می گیرد. بنابر این باید زودتر یا دیرتر این کار را انجام دهید. اگر یکی دو روز و یا حتی یک ماه هم زودتر قسط خودتان را بپردازید، می گویند کار مهمی نکرده اید. این وظیفه شماست که قسط وام خود را پرداخت کنید. حال اگر حتی یک روز دیرتر از آن تاریخ به بانک مراجعه کنید، پول دیرکرد پرداخت قسط را نقدا" از شما دریافت می کنند. اما یک ماه پرداخت جلوتر را اصلا" به حساب نمی آورند.حالا فهمیدید که عدالت اسلامی در سیستم بانک داری بدون ربا چیست؟ اگر هنوز متوجه نشده اید مهرورزی را هم برایتان تشریح کنم؟

من که خودم درگیر قسط، وام، سود بانک و نطایر آن هستم خیلی خوب این مفاهیم را درک کردم. نمی دانم شما خواننده عزیز وبلاگ چه نظری در این رابطه دارید. راستی صابون بانک های اسلامی ما به تن شما هم خورده است یا....؟